Un debut expansivo que imaxina o futuro a partir do folclore.
Guitarricadelafuente… Moitos son os elementos de Álvaro Lafuente que remiten ás súas raíces, comezando polo diminutivo do seu nome artístico, que flúe desde a aldea aragonesa dos seus avós. Ou esa inseparable guitarra acústica que tamén o bautizou. Por iso, a sofisticación que afronta adquire na súa música unha dimensión especial: fascinante e sedutora. O Guitarrica de agora doctórase desde unha orixinalidade extrema, a mesma que o converte nun dos artistas máis prometedores da nova década.
En 2022 estreou La cantera, o seu álbum debut. Con cancións que xa non saen directamente das seis cordas, senón que se someten a un coidado proceso creativo e se reinventan no estudo. É un novo Guitarricadelafuente, pero é o mesmo. O dese estilo tan persoal que o fixo estourar desde a moi caseira El conticinio (2018), agora sen tapujos para flirtear coa electrónica e os sons urbanos.
O álbum arrinca con Mil y una noches, unha declaración de intencións onde a súa raíz se cruza cunha estética pop-urbana e electrónica sutil. Segue a atmosférica Amanita, que confirma a nova dirección sonora. O disco avanza amosando as súas dúas caras: a exploración, co latexo de Caballito e o impulso bailábel de Quién encendió la luz; e a de raíz, onde brillan Ya mi mamá decía e a delicada Flor de caramelo. Cara ao final, Vidalita del mar abre paso ao peche con A carta cabal, un epílogo íntimo e confesional.
