Doce contos nos que o terror se infiltra no cotián. Doce relatos perturbadores que levan o xénero do terror a unha nova dimensión.
Unha nena desenterra no xardín uns ósos que resultan non ser dun animal; a bucólica escena verán de unhas rapazas que se bañan nun paraxe natural acaba convertida nun inferno de celos con inquietantes consecuencias; un mendigo desprezado sementa a desgraza nun barrio acomodado; Barcelona transfórmase nun escenario perturbador, marcado pola culpa e do que é imposible escapar; unha presenza fantasmagórica busca un sacrificio nun balneario; unha rapaza sente unha atracción fetichista polos corazóns enfermos; un rockeiro falecido dun xeito atroz recibe unha homenaxe dos seus fans que vai máis alá do imaxinable; un rapaz que filma clandestinamente parellas facendo o amor e mulleres con tacóns altos camiñando polas rúas recibe unha proposta que lle cambiará a vida.
Nos doce soberbios contos que compoñen este volume Mariana Enriquez desprega todo un repertorio de recursos do relato clásico de terror: aparicións espectrais, meigas, sesións de espiritismo, grutas, visións, mortos que volven á vida... Pero, lonxe de propoñer unha mera revisitación arqueolóxica do xénero, reelabora ese material cunha voz propia e radicalmente moderna. Tirando do fío da mellor tradición, lévaa un paso máis alá, con historias que indagan no sinistro que se agocha no cotián, despregan un turbio erotismo e crean imaxes poderosísimas que deixan unha pegada indeleble.
Quen descubriron a Mariana Enriquez con Las cosas que perdimos en el fuego teñen agora nas súas mans un libro anterior, no que xa aparece perfectamente debuxado o universo dunha escritora que conecta con mestres modernos da literatura de terror como Shirley Jackson, Thomas Ligotti ou o seu compatriota Cortázar. Enriquez asómase aos abismos máis recónditos da alma humana, ás correntes soterradas da sexualidade e a obsesión...
