Por que nos gusta tanto “poñernos como as grecas”?

Esta é a pregunta que se formula Bob Pop neste breve pero incisivo ensaio, onde combina ironía, reflexión cultural e experiencia persoal. Co seu estilo característico —escribe como fala, fala como pensa e pensa moi ben, como di Andreu Buenafuente—, Bob explora a atracción por beber ata caer, ese vértigo compartido que pode ser xogo, liberación e, á vez, perigo.

Entre a confesión íntima e a mirada sociolóxica, o autor reflexiona sobre o alcohol como ritual social, a confianza nos outros para sosternos ou a certeza de que ás veces non haberá ninguén. Todo co seu selo inconfundible de humor, agudeza e ternura.