Por que nos gusta tanto “poñernos como as grecas”?
Esta é a pregunta que se formula Bob Pop neste breve pero incisivo ensaio,
onde combina ironía, reflexión cultural e experiencia persoal. Co seu estilo característico
—escribe como fala, fala como pensa e pensa moi ben, como di Andreu Buenafuente—,
Bob explora a atracción por beber ata caer, ese vértigo compartido que pode ser xogo,
liberación e, á vez, perigo.
Entre a confesión íntima e a ollada sociolóxica, o autor reflexiona sobre o alcohol como ritual social,
a confianza nos outros para sosternos ou a certeza de que ás veces non haberá ninguén.
Todo co seu selo inconfundible de humor, agudeza e ternura.
