Novela revelación en Europa Central, gañadora do Magnesia Litera de prosa, o máximo recoñecemento das letras checas.
Ás 3:37 da madrugada, unha chamada telefónica espertou ao protagonista. É a súa nai, cuxa voz move unha corrente de recordos profundamente enterrados que o levan á súa infancia e adolescencia en Prerov, unha pequena cidade industrial checa. Alí, nun entorno conservador onde se castigaba a diferenza, medrou como un mozo homosexual no seo dunha familia sen recursos.
Pouco a pouco, o narrador vai desentrañando a súa memoria como se follease un álbum de fotografías antigas, buscando eses pequenos detalles que, a miúdo, revelan máis do que parece a simple vista. Ao longo das páxinas da novela fala da súa nai, o seu pai e o seu avó; do acoso escolar, o alcoholismo e de como afrontar unha orientación sexual que se afasta da norma. A partir da súa experiencia persoal, vai unindo as pezas dispersas da historia colectiva da súa familia; os seus segredos e silencios.
Con unha sensibilidade comparable á de escritores como Édouard Louis e Ocean Vuong, Marek Torcík aborda temas universais ―identidade, trauma, pertenza― desde unha perspectiva valente, honesta e sanadora. A súa primeira novela, Desplegarás la memoria, gañou en 2024 o Magnesia Litera na categoría de prosa, o premio máis relevante das letras checas. Ese mesmo ano, Torcík tamén foi galardoado co Premio Jirí Orten, que recoñece aos autores menores de trinta anos con maior proxección.
«Un testemuño sobre a dificultade de atopar un lugar propio nun mundo que rexeita, fere e explota o individuo […]. Infunde valor para desprenderse do pasado e, sobre todo, constitúe unha chamada á empatía, a tolerancia e o diálogo como bases para construír unha sociedade máis inclusiva» (CT art)
«Torcík consegue meternos de cheo na acción, xusto no lugar onde máis doe. Acompañamos a un rapaz queer nos anos 2000, nunha familia pobre sen pai, cunha nai que traballa por quendas nunha fábrica e un avó alcohólico. Unha situación durísima, pero contada non para provocar lástima, senón porque é totalmente verosímil e profundamente humana» (Martinus.cz)
