En México, o homoerotismo non pode ser considerado unha realidade marxinada invisibilizada, posto que contribuíu de xeito determinante na construción do Estado e da sociedade ao proporcionar un parámetro comparativo moi útil para o patriarcado e o machismo nacionais que se consolidan nos inicios do século XX. Por iso, neste volume, valóranse as condicións asignadas ás diferentes expresións sexodiversas (tipo social, comunidade sexual ou destino persoal) e avalíanse as causas da homofobia, a misoxinia, o racismo e o clasismo.

O panorama está lonxe de ser limitado, pois existe unha gran riqueza textual, social, plástica e cultural sobre os «jotismos». Os homoerotismos aquí analizados están sometidos a un escrutinio persoal, público e comunal que clasifica por separado o individuo e este, á súa vez, procura revestirse dunha especie de machismo ou trazos considerados masculinos que en realidade parecen evidenciar aquilo que se quere borrar na personalidade (é dicir, calquera trazo «feminino» ou «feminizador») porque diminúe á persoa nunha liña de pensamento que máis ou menos se expresa así: será moi «joto», pero tamén é moi «macho». Neste sentido, os homoerotismos teríanse despojado do seu poder crítico e teríanse convertido en grandes aliados dunha cosmovisión patriarcal, machista e consumista.

Mediante un percorrido que analiza as obras narrativas, teatrais e autobiográficas máis relevantes da literatura mexicana dos séculos XX e XXI, constátase a importancia deste privilexiado depósito textual para o estudo das masculinidades. Á súa vez, examínanse outros fenómenos —como as relacións emocionais entre homes despreocupados de etiquetas identitarias, a lexislación a favor das diferenzas sexuais e a resiliencia en tempos de emerxencia sanitaria— que permiten apreciar estas marcas culturais de disidencia e integración.

Colaboran no volume César Cañedo, Guillermo M. Corral, Raúl García, Humberto Guerra, Mauricio List, Juan Martínez Gil, Roberto Mendoza, Hugo Salcedo e Luis Martín Ulloa.