'Flores para Lola', un ensaio que ofrece unha mirada queer e feminista sobre La Faraona no centenario do seu nacemento.
Falar de Lola Flores é falar dunha das artistas máis importantes da historia do noso país. Co seu talento natural conseguiu tinguir de cor unha España en branco e negro que agonizaba baixo o xugo da ditadura franquista e, unha vez rematada, soubo reconvertirse e desenvolver unha carreira fructífera na música, o cine e a televisión ata o mesmo día da súa morte.
Entre as súas fazañas como personaxe público, contan a de vivir unha vida absolutamente libre, chegando a manter unha relación cun home casado vinte anos maior que ela ou abortar de forma clandestina en varias ocasións. E non só buscou a súa liberdade, senón tamén a dos demais: foi unha gran defensora do colectivo LGTBIQ+ nun momento no que non era nada doado selo e converteuse nunha bandeira (in)voluntaria do feminismo cando este movemento era só o xermolo do que agora é.
Por iso, no centenario do seu nacemento, esta obra dispónse a facer unha relectura da súa figura desde unha perspectiva disidente. Grazas a textos de autoras como Lidia García, condutora do pódcast ¡Ay, campaneras!; Nerea Pérez de las Heras, responsable do exitoso monólogo teatral Feminismo para torpes; a xornalista Pepa Blanes ou o bailarín de flamenco e investigador Fernando López, entre outras, tentaremos desentrañar un dos maiores misterios que deu a cultura popular deste país: o daquela moza de Xerez que chegou a Madrid decidida a comerse o mundo e que, aínda que nin cantaba nin bailaba, conseguiu deixar o seu nome gravado a lume no imaxinario colectivo dun pobo que, por moito que pase o tempo, nega a esquecela.
