Os poemas remóvense inquedos nas páxinas dos libros porque ao que aspiran as súas historias e metáforas e ritmos é a regresar ao aire do que proceden. Os poemas, mesmo os máis metafísicos e desprovistos de imaxes, rotúlanse no aire (viñetas, trazos, grafías, bordos), pero poucas persoas decátanse diso. Laura Pérez Vernetti, que si o sabe, escolleu uns cantos poemas para liberalos das súas gaiolas e devolvelos ao aire. Quen di aire di mirada xenerosa, ollos transubstanciados, percepción ultrasensible. Poemas de súpeto feitos corpo e habitables. Canta maxia e canto amor.
Con versións gráficas de poemas de Jesús Aguado, Isabel Bono, Agustín Calvo Galán, José Ángel Cilleruelo, Luis Alberto de Cuenca, Javier Fernández, Menchu Gutiérrez, Aurora Luque, Julia Otxoa, José Luis Piquero, Esther Ramón e Miriam Reyes.
