Patricia Fernández, en La luna en verso, preséntanos unha obra onde a Lúa convértese no fío condutor, cargada de simbolismo. A poesía neste libro aliméntase dos ciclos de vida, morte e renacer, coa Lúa sempre presente como testemuña do duelo e como símbolo da aceptación do cambio. A través deste elemento, a autora aborda tanto a melancolía e a perda como a esperanza e a renovación. As imaxes recorrentes da auga e o mar reforzan a fluidez e o cambio constante, aspectos clave na poética de Fernández, profundamente influenciada pola vida e obra de Federico García Lorca.
O poemario tamén destaca pola súa exploración de tres arquetipos femininos: a Vella, a Muller e a Nena, que se entrelazan nun espazo simbólico que celebra o ciclo vital. Estes arquetipos están conectados con elementos esenciais como o útero, a auga e o mar, símbolos poderosos de creación e transformación. Con estas imaxes, Fernández convida o lector a reflexionar sobre o paso do tempo e o inevitable poder do cambio, capturando tanto a beleza como a dor inherentes a este proceso. A influencia de Lorca faise sentir na maneira en que a autora articula estas imaxes simbólicas, creando un universo poético cheo de profundidade e emoción.
