Álvaro Retana, que se autoproclamou o «escritor máis guapo do mundo», sempre tivo claro que o importante era que se falase del, sobre todo se era para mal. Mestre da prensa irónica e frívola, do homoerotismo e da astracanada, foi un dos grandes escritores españois da primeira metade do século XX, caído no esquecemento co paso dos anos. Inxustiza imperdoable que esta nova edición de Las «locas» de postín e El fuego de Lesbos, por primeira vez nun mesmo volume, pretende reparar.
Coas súas equilibradas doses de humor e desenfado, as novelas de Retana tiveron unha excelente acollida nos anos vinte e trinta, amosando unha España que respiraba os aires de modernidade procedentes doutros países europeos. Os protagonistas destas comedias de enredo —cuxos nomes ocultaban na súa maior parte a persoas coñecidas do círculo do autor— eran estetas decadentes, artistas sicalípticos, escritores galantes e, sobre todo, aristócratas libertinos que poñían a proba os códigos morais vixentes. Un espejismo de liberdade que se esvaecería co estoupido da Guerra Civil e a ditadura de Franco.
Las «locas» de postín e El fuego de Lesbos son dúas novelas que retratan con coñecemento de causa o ambiente gai, lésbico e bisexual durante os felices anos vinte. Ambas as obras presentan unha sucesión de escenas disparatadas onde campan a súa ancha os máis diversos embaixadores do terceiro sexo, transformistas que causan sensación nos teatros madrileños e marquesas enganadas polas súas noivas e amantes; personaxes precursores da estética camp e festiva de autores como Eduardo Mendicutti ou Luis Antonio de Villena e cineastas como Pedro Almodóvar. Como conclúe Dimas Prychyslyy no prólogo a esta edición, «toda lenda merece ser adornada. Retana, sen dúbida, fai moito tempo que o é».
Sobre Álvaro Retana
Álvaro Retana (1890-1970) foi fillo do político, diplomático e escritor Wenceslao Retana e de Adela Ramírez de Arellano. Está considerado o mellor autor de novelas eróticas de principios do século XX. Foi tamén xornalista, modisto, debuxante, figurinista e letrista de cuplés, ademais dun erudito dos xéneros populares e innovador da escenografía española. Desenfadado e frívolo, nas súas máis de sesenta novelas pódense atopar a maioría das consideradas «transgresións» sexuais da época, como as relacións sadomasoquistas, homosexuais e bisexuais, tríos ou cuartetos. Durante a ditadura de Primo de Rivera, e tras a persecución que se produciu dos escritores eróticos, resultou procesado e encarcerado. Permaneciu en Madrid durante a Guerra Civil, onde continuou coa súa carreira literaria e con colaboracións no mundo do espectáculo. Foi condenado á morte en 1939, aínda que viu conmutada a máxima pena e quedou en liberdade en 1948. Nunca máis puido escribir novelas eróticas nin volveu ver os seus deseños nos teatros. Ata o final dos seus días loitou contra a censura e as convencións sociais.
