«Eu controlo», dinos a ficción de autonomía por excelencia. A masculinidade non é un problema dos homes, senón unha norma social, un asunto colectivo. Deixou de ser vista como unha cousa ou un atributo que os homes posúen, para converterse nun conxunto de prácticas inseridas nas relacións de xénero. O éxito é a brúxula biográfica da masculinidade, paradoxalmente, os homes pasan boa parte das súas vidas fracasando, moi lonxe das traxectorias que proxectan os modelos normativos. O presente libro pon sobre a mesa a necesidade de perforar as masculinidades para que sexan máis vulnerables, para que sexan máis dependentes, para que se deixen afectar. É por iso que propón reordenar as nosas institucións sociais para que a vulnerabilidade sexa unha prioridade, xa que os coidados poden ser un dos ámbitos de maior potencialidade para practicar outras masculinidades. Para iso imos ter que construír sociedades máis habitables para todas as persoas. Este libro é unha conversa imprescindible entre a masculinidade, o futuro e a esperanza, unha invitación a pensar itinerarios colectivos máis libres.
