A xornalista Valeria Vegas constrúe neste fermoso libro unha semblanza emotiva, divertida e chea de sorpresas e anécdotas das principais mulleres que construíron no último século, contra vento e marea, unha das nosas señas esenciais de identidade, o folclore flamenco.

Elas son a voz da nosa cultura musical, "españolearon" polo mundo e viviron vidas vertixinosas en tempos difíciles, valentes, talentosas e... tan flamencas.

Cuestionadas, infravaloradas e moitas veces inxustamente esquecidas, as nosas folclóricas son mulleres de natureza volcánica, que cantaron e viviron como ninguén o amor e o drama. As súas historias, en tempos nos que ser do sexo feminino non axudaba, demostran que eran astutas, que lograron controlar as súas vidas e adiantarse ás súas épocas mentres construían o noso legado cultural máis internacional, chegando a ser algunhas auténticas estrelas do cine e da música, e a relacionarse coas grandes figuras intelectuais da súa época.

O folclore flamenco foi denostado durante décadas pola súa aparente proximidade ao Réxime e o seu certo cheiro a naftalina, con todo, a través da historia das súas mulleres máis punteiras desde principios do século XX ata hoxe, a xornalista Valeria Vegas quere facer xustiza e dar conta de canto lles debemos a todas elas e canto valentes foron. A través do colmillo afiado e a mirada irónica e cariñosa da súa autora coñeceremos as anécdotas, curiosidades e todo aquilo que fixo única e pioneira esa especie singular de mulleres que, para ben e para mal, nos guste ou non, son o noso patrimonio e a nosa cultura, a nosa historia e a nosa marca.

"Non é este un manual para flamencólogos, puristas nin eruditos, que xa de entrada poderían cuestionar a reivindicación dalgunha delas, senón máis ben un repaso pola vida e obra de vinte e sete mulleres que destacaron na copla e no folclore nacional. Foron a banda sonora dun país cambiante, en continua transformación, plasmando as emocións máis descarnadas e os sentimentos máis pasionais. A figura da folclórica chega ata os nosos días en forma de emoji e de imán de neveira, como evidente reflexo do seu calado no imaxinario colectivo. Santo e seña dunha España que se recoñecía nelas, eran á súa vez a cita ineludible de calquera estranxeiro de pro que pasase por aquí. E se non xa acudían elas ao país de turno para demostrar o seu talento, e como dixo unha, "españolear por el mundo". Respaladas por agudos letristas e compositores, interpretaron con desgarramento cancións que falaban de desamor, de relacións furtivas, de penas incurables, de segredos inconfesables e tormentos varios. Tamén alegraron o público con temas xocosos nos que se ironizaba sobre a solteiría, a idade, o matrimonio ou a liberdade da muller. En definitiva, puxeron voz e actitude ao que moita xente pensaba, soñaba ou desexaba, e aquelas mulleres, moitas delas de orixe humilde e ás veces case analfabetas, demostraron ter o talento necesario para a evocación, no difícil arte de ser contadoras de historias". – Valeria Vegas