Novela-río. Novela-inicio. Novela-mantra. A primeira obra de Albalucía Ángel é unha experiencia torrencial e luminosa, un canto á vida aullado a peito descuberto —desde París, Roma, as illas gregas e Venus— por unha moza Albalucía Ángel, futura titán da literatura colombiana e nai espiritual do novo boom escrito por mulleres.

Publicada en 1968, e inédita ata agora en España, a reedición Los girasoles en invierno supón a reivindicación dunha autora fundamental para entender a evolución posterior da narrativa latinoamericana; unha precursora dunha técnica irreverente na que vida e obra se funden en conexión telepática para atopar a voz propia.

Ángel escribe para vivir, e vive para escribir, cartografiando os mapas dun territorio aínda inexplorado: onde o real e o imaxinado, o biográfico e o literario, non entenden de distincións nin fronteiras.

¿A quen lle importaba o que se pode chegar a ser? Un saco de ósos, comida de vermes, calquera cousa. Hoxe a súa pel, a súa conformación celular, o seu cerebro, a sensación do viño percorréndolle o corpo respondían só á única pregunta válida: ¿estou viva…?