Debut vertixinoso de Lucila Grossman, unha novela sempre ao límite que atravesa o cyberpunk e a ciencia ficción trash para narrar a historia dunha alucinada Virxe María do século XXI que, tras quedar embarazada e dar a luz —todo en menos de 24 horas— a un ser monstruoso e transparente, comunícase con el a través dunha aplicación do seu teléfono móbil.

A obra de Grossman, narrada a puro ritmo de internet e hipervínculos, rebordante de aliens telepáticos, alucinacións grotescas e obsesións labirínticas, aborda a imposibilidade de conectar realmente con ningún outro ser humano no que supostamente é o mundo máis conectado da historia.

Mapas terminales é unha viaxe sen retorno cara aquel lugar onde a Nova Carne non parou nunca de mutar, convertida agora nun ente virtual, e no que conceptos como corpo e eu deixaron de ter ningún significado.

Como explicarlles aos cans que me arden as nocellas (as iluminacións da furia deberían, xa, terse calado) e a miña cabeza aínda trenza un tiktik volcánico. Abro os ollos e en cada pupila un réptil, arrincado da auga, as súas raíces medio veas, querendo mover, invertir a paisaxe.