Unha carta de amor de Máximo Huerta á literatura e unha homenaxe a todas as librarías

"O pobo, durmido na memoria durante anos, espertou para min (...) Doña Leo, a miña cadela, a tiróns, levábame dun sitio a outro, saudando árbores e recunchos que xa comezaban a ser de novo familiares por habituais; o micro mundo do sofá e a cama ofrecíase novo en cada praza (...) Unha mañá de non sei que mes, só lembro o frío, apareceu o desexo: -Mira esa fachada. Mira esa tenda baleira"

As primeiras liñas desta historia convidan a unha fascinante viaxe no tempo. Máximo Huerta regresa a Buñol para coidar a súa nai e as lembranzas amontóanse: as primeiras lecturas, os veciños, os días de choiva, as tardes de rotuladores, chocolate e o abrigo das primeiras lecturas. "Sen ler estaría morto", recoñece o autor.

Mi pequeña librería é un canto á vida dos grandes personaxes, das boas historias, aquelas que nos descubriron territorios infinitos, esas que, como este libro, quedarán para sempre no noso corazón.