En Poserótica, Elizabeth Duval explora o amor, o desexo e a linguaxe desde unha escrita que combina reflexión filosófica e experiencia íntima. Ao longo do libro, a autora enfrontase a unha pregunta persistente: como escribir un poema de amor cando a propia linguaxe parece interpoñerse entre quen sente e aquilo que tenta nomear.
Frente ao murmurio constante do mundo, saturado de significados e consignas, o poemario busca recuperar unha forma máis directa e vulnerable de dicir. A voz poética móvese entre a interpretación, a ironía e a fraxilidade dos corpos que se recoñecen, achéganse e retroceden ante o abismo que implica amar.
Os poemas de Duval avanzan entre contradicións conscientes, entre pensamento e emoción, explorando ese espazo onde o desexo e a linguaxe se tensionan mutuamente. O libro propón así unha reflexión poética sobre o amor, a interpretación e a dificultade de nomear o que ocorre entre dous corpos.
A edición ábrese cun prólogo do poeta e ensaísta Eduardo Fraile, que sitúa o libro dentro dunha tradición poética onde pensamento, desexo e linguaxe dialogan constantemente.
