"Todo era campo" é un texto estraño e queer, e por iso interesante, no cal os nomes se borran, as peles enganan e o que se tensa e arrisca sempre é a existencia. E hai un ton melancólico curioso que contrasta coa presenza virtual da súa autora inexistente: nas redes é, si, "a regadora, a cortadora, a trepadora, a pranchadora, a condutora, a bloqueadora, a peladora, a bailadora, a cagadora, a tostadora, ou a folladora". Pero é que, ao non ser, ten aberto todo o abano das cousas, como quen non é e por iso se transforma, como a Rosalía saokiana que é "toas las cosas", e nese non-ser nada fixo florece, amóldase ao preguntarse como sería "meter un corpo nunha caixa" e que ese corpo selado fose, por exemplo, "o corpo dunha nai". [...] E dálle un exercicio interesantísimo, que ten todo que ver coa curiosa intersección entre o drag e calquera personaxe, entre o drag e a folclórica, entre o drag e toda artista. No fondo, non é tanto un libro sobre o drag como un texto sobre que sucede cando nos convertimos nunha persoa que xa non somos nós. Do prólogo de Elizabeth Duval.
