¡Edición en formato luxo, revisada e ampliada! W.I.T.C.H. (Conspiración Terrorista Internacional de las Mujeres del Infierno), as lendarias meigas feministas
¡Pasa a palabra, irmá! Celebramos a reedición dun dos nosos libros máis lidos e inspiradores cunha nova edición en formato luxo, revisada e ampliada, con novos comunicados e feitiños das lendarias W.I.T.C.H. (Conspiración Terrorista Internacional de las Mujeres del Infierno), as feministas dedicadas á maxia e á subversión mediante feitiños, conxuros, maldicións e sabotaxes que inspiraron a miles de persoas.
«Cando te enfrontas a unha de nós, ¡enfróntaste a todas!» (W.I.T.C.H.). Panfletos repartidos no medio dun desfile: «Nós, irmás meigas do único e verdadeiro subsolo, anunciamos a nosa presenza e comezamos o noso feitiño». Boicots e accións na rúa, manifestacións e ocupacións: «Somos meigas, somos mulleres. Somos liberación. Somos nós. W.I.T.C.H. é tamén unha estratexia, un medio de subversión: a maxia».
Baixo as siglas de W.I.T.C.H. (Nova York, 1968-1970) agochábase unha sorprendente guerrilla feminista, precursora das Guerrilla Girls ou Femen, cuxas armas eran os conxuros e feitiños máxicos, a arte feminista e a acción directa. A súa actividade foi frenética, escandalosa e prodixiosa. Moi pronto, a estética e o estilo daquel grupo de meigas urbanas, de guerrilleiras sen escoba, acendeu a mecha en distintas cidades americanas: creáronse células feministas que recolleron aquela mensaxe. As meigas estaban por todas partes. Citadas como un dos exemplos máis fascinantes do activismo dos sesenta, o grupo pasou a rexistrarse con letras de ouro na historia do feminismo radical, representando algo temido, salvaxe e case innomeable, ao tempo que despregaba unha feroz crítica cara ao patriarcado e ás contradicións da propia esquerda tan demoledora como actual.
«Chegaron como un furacán, agochadas baixo capuchóns e capas negras» (El Periódico)
«Un auténtico manual de combate» (Rolling Stone)
«Foron as primeiras en toser ao movemento da esquerda radical que pretendía construír unha nova sociedade sen contar co feminismo» (eldiario.es)
«A súa estética non pasaba desapercibida: longas capas negras e caras desfiguradas por unha maquillaxe diabólica, as W.I.T.C.H. eran ao fin e ao cabo, meigas do século XX. As súas armas eran a acción directa, o boicot, as manifestacións e, por suposto, os feitiños e aquelarres» (El País)
