Een overdenking over ecologisch rouwproces, geweld, vergankelijkheid, kunst als verzet en de mogelijkheid van hoop.
Wat kan literatuur doen in een wereld die gebroken is door de ecologische crisis, het verval van de democratie en het verlies van betekenis?
In een donker New York, nog steeds geschokt door de pandemie en onder de dreiging van het nieuwe autoritarisme van Trump, krijgt een schrijver de opdracht om de biografie te schrijven van Benjamin Fondane, een Franse dichter en filmmaker van Roemeense afkomst, getuige van het Parijse surrealisme, maker van een vervloekte film in Buenos Aires en vermoord in Auschwitz. Maar het project wordt onderbroken. Een ziekte, een rouwproces en een verwoestende gebeurtenis openen een kloof waar het familieverleden, het verdwijnen van een landschap, de ruïnes van de eeuw en de herinnering aan een vos die een buitengewone gave aan zijn grootvader, een immigrant in Argentinië, onthulde, doorheen glippen.
In alles zit een kloof en daar komt het licht binnen is een muterende roman, halverwege tussen essay, autobiografie, apocriefe biografie en filosofisch traktaat; een tekst doorspekt met notities die het uitbreiden, een tekst die zich afvraagt hoe je vandaag kunt leven en schrijven te midden van de ineenstorting. Het is ook een elegie voor een wereld die instort, de fysieke wereld, maar ook de symbolische en morele. En het is een ambitieus, wanhopig en noodzakelijk poging om er weer betekenis aan te geven, via verbeelding, artistieke creatie en de aandacht waar Simone Weil voor pleitte.
Een overdenking over vergankelijkheid, ecologisch rouwproces, zichtbaar en onzichtbaar geweld, kunst als verzet en de mogelijkheid van hoop. Met echo’s van W. G. Sebald, Sigrid Nunez, Zadie Smith, Annie Dillard en Rachel Cusk bevestigt dit boek Patricio Pron als een van de meest eigenzinnige en gedurfde vertellers van zijn generatie: radicaal, elegant, fel en melancholiek. Een schrijver die desolatie omzet in levend denken en het verhaal in een helder gedenkwaardige emotie.
