Een ambtenarenexamen halen of weerstand bieden aan een ontmoedigende toekomst?
De vertelster van deze roman studeert om haar professionele toekomst te verzekeren. Ze heeft een tijdelijke baan gekregen op een administratiekantoor, en het afleggen van een ambtenarenexamen lijkt de logische volgende stap in haar carrière. Toch is er een ander soort weerstand, de interne, gebaseerd op haar observaties van het dagelijkse ambtenarenleven, waardoor ze er niet zeker van is. Het gebouw waar ze is geplaatst, zo gigantisch als gesloten, is een plek met onbegrijpelijke hiërarchieën die haar tegelijk afstoot en opslokt. Omdat niemand haar haar taken uitlegt, wordt ze gedwongen te improviseren, te verbergen uit schaamte en haar onbehagen vast te leggen met tekeningen en gedichten die net zo ver van de werkelijkheid staan als het werk zelf. De ambtenaren om haar heen, elk met hun eigen eigenaardigheden en conflicten, hebben de tic’s en maniertjes ontwikkeld die horen bij werkrituelen en kritiekloze gehoorzaamheid. In haar behoefte aan zinvol leven, echte levendigheid en spel, zal de examenkandidate kleine subversieve beslissingen nemen zonder de mogelijke disciplinaire gevolgen te voorzien.
Met een nieuwsgierige, gretige en steeds meer teleurgestelde blik beschrijft Oposición de valkuilen van bureaucratische mechanismen, niet alleen voor degenen die eronder lijden, maar ook voor degenen die ze in werking stellen. De scherpe Sara Mesa, die de wereld van de overheid van binnenuit kende, benadert het verhaal van de hedendaagse bureaucratie vanuit het perspectief van iemand die vastzit in de dode tijd van nutteloze taken, en behandelt het probleem van verveling en apathie in een briljante, bijtende en onverbiddelijke vertelling. Haar hoofdpersoon, als een toevallige en onvrijwillige heldin, wordt geconfronteerd met de ergste en meest verontrustende absurditeit: hoe we ons in de samenleving organiseren.
