Too match is een ode aan liefdesverdriet in de vorm van een boek. Een dagboek van mislukte dates. Een First dates die altijd slecht afloopt. Een serie verhalen voor de grinch van de liefde. Een Madrileense versie van Sex and the City, maar dan met minder glamour (en minder seks).
Too match is ook een generatieportret, een liefdes- en rouwverhaal in de tijd van Tinder, en misschien (alleen misschien) een excuus om de app te blijven gebruiken.
Mijn ex-vriendin koos de ochtend van 6 januari, Driekoningen, om het uit te maken. Een dag later zat ik zonder huisgenoot, kwam Filomena en ging ik op Tinder (want als je dan toch de bodem raakt, kun je het maar beter goed doen).
Met of zonder roscón, een breuk is nooit een smakelijk gerecht. Vraag het maar aan Tamara Falcó, die om het niet te hoeven verwerken uiteindelijk terugkwam (vriendin, wie is er nou nooit Tamara geweest?).
In mijn geval moet ik toegeven dat het een bijzonder moeilijk te verteren bord was, maar ik realiseerde me ook dat het op een bepaalde manier grappig was (op een bepaalde manier is alles grappig). Dat, en dat je pas als je de bodem raakt die uitspraak van Rajoy begrijpt (hoe slechter, hoe beter voor iedereen). I feel you, Mariano.
Too Match is het resultaat van die ochtend in januari en alles wat daarna kwam. Ik kan niet zeggen dat het beter was (ook niet slechter), maar het is de beste manier die ik heb gevonden om talloze liefdesmislukkingen te overleven en om, als ik niet de heldin van dit verhaal kan zijn, zoals Nora Ephron zei, tenminste de hoofdpersoon van mijn roman te worden, zoals Romeo Santos zou zeggen.
