«Ni kontrolatzen dut», esaten digu autonomia fikzioak bereziki. Maskulinitatea ez da gizonen arazoa, baizik eta gizarte-norma bat, gai kolektibo bat. Ez da gehiago gizonek duten gauza edo atributu gisa ikusten, baizik eta genero harremanetan txertatutako praktika multzo gisa bihurtu da. Arrakasta da maskulinitatearen bizitza-orratza; paradoxa moduan, gizonek bizitzaren zati handi bat porrot eginez pasatzen dute, ereduen proiekzio normatiboetatik oso urrun. Liburu honek mahai gainean jartzen du maskulinitateak zulatzeko beharra, ahulagoak izan daitezen, mendekoagoak izan daitezen, eraginda geratzeko. Horregatik, gure gizarte-instituzioak berrantolatzeko proposamena egiten du, ahultasuna lehentasun izan dadin, zaintzak beste maskulinitate batzuk praktikatzeko potentzial handienetako bat izan daitezkeelako. Horretarako, pertsona guztientzako bizigarriagoak diren gizarteak eraiki beharko ditugu. Liburu hau ezinbesteko elkarrizketa da maskulinitatearen, etorkizunaren eta itxaropenaren artean, ibilbide kolektibo libreagoak pentsatzeko gonbidapena.
