"Todo era campo" testu bitxi eta queerra da, eta horregatik interesgarria, non izenak ezabatzen diren, azalek engainatzen duten eta beti tentsioa eta arriskua dagoen existentziaren gainean. Eta tonu melankoliko bitxi bat dago, egile birtual eta inexistentearen presentziarekin kontrastatzen duena: sareetan bai, "la regadora, la cortadora, la trepadora, la planchadora, la conductora, la bloqueadora, la peladora, la bailaora, la cagadora, la tostadora, o la folladora" da. Baina ez delako izaten, gauza guztien abanikoa zabalik du, ez denak bihurtzen den bezala, Rosalía saokiana den bezala, "toas las cosas" delarik, eta ez-izate horretan ezer finkorik gabe loratzen da, galdetzen zaionean nola izango litzatekeen "gorputz bat kutxa batean sartzea" eta kutxa horretan itxita egotea, adibidez, "amaren gorputza". [...] Eta ariketa interesgarri bat eskaintzen digu, dragaren eta edozein pertsonaiaren arteko intersekzio bitxiari lotua, dragaren eta folklorearen artekoari, dragaren eta artista guztien artekoari. Orokorrean, ez da hainbeste dragari buruzko liburu bat, baizik eta norbera ez garenean pertsona bihurtzean gertatzen denari buruzko testu bat. Elizabeth Duvalen sarreratik.