Místicas. Brujas, diosas y ocultistas en los arquetipos del tarot bevestigt de deelname van vrouwen in de geschiedenis van het occultisme door middel van tweeëntwintig portretten die in dialoog gaan met de arcana. Kunstenaars, dichters, mediums, godinnen en krijgers die contact ervoeren met het bovennatuurlijke en wier levens verlichten een traditie die zo vaak zonder hen is verteld.

«In de zomer van 2023 schudde een tsunami van enorme proporties de wereldwijde filmindustrie door elkaar. De première van Barbie, van de Amerikaanse cineaste Greta Gerwig, voorafgegaan door een gigantische campagne aan marketing, brak records: het was de meest winstgevende film van het jaar en de eerste grote kaskraker geregisseerd door een vrouw. Voorbij de cijfers werd het een massafenomeen dat echte inktstromen veroorzaakte. Het is duidelijk dat er iets is gebeurd met Barbie.»

Of we het nu leuk vinden of niet, Barbie maakt al deel uit van een bepalend gevoel van onze tijd: van het intellectuele debat op de maatschappelijke impact; over de culturele herinterpretatie van de pop en het concept blockbuster, tot de rol over feminisme in popverhalen en de filmindustrie; en over het vermogen van het kapitalisme om zichzelf opnieuw uit te vinden en elke gedachte kapitaliseren. Het niet hebben gezien van Barbie — en geen mening hebben — betekende buitenspel staan. In een samenleving die wordt gekenmerkt door polarisatie, veroorzaakte de film tegengestelde standpunten en bereikte zelfs de culturele geopolitiek, terwijl Mattel en Warner Bros. aantekeningen maakten: een budget van 145 miljoen dollar en in nog geen vier maanden meer dan 1,3 miljard aan opbrengsten.

Dit volume verzamelt zes kritische artikelen over de film en haar culturele interpretaties, met een duidelijke intentie: een fenomeen landen dat veel verder gaat dan de pop die het inspireert.

Wat je zult vinden

• Zes kritische en aanvullende perspectieven.
• Context over marketing, kassa-inkomsten en ontvangst.
• Debatten over popfeminisme, blockbuster en massacultuur.
• De herinterpretatie van Barbie in 2023 en de maatschappelijke weerklank ervan.

Over de auteurs

Eduardo Guillot is cultureel journalist sinds eind jaren tachtig. Lid van het programmeerteam van de Filmoteca de Valencia (2000–2005) en auteur van een twintigtal boeken over muziek, film en populaire cultuur. Ze heeft gewerkt als programmeur bij verschillende internationale festivals en was tussen 2018 en 2024 Artistiek Directeur van de Mostra de València – Cinema del Mediterrani.

Eulàlia Iglesias is een journalist gespecialiseerd in film en audiovisuele media. Ze werkt mee aan Caimán Cuadernos de Cine, Fotogramas, Ara, Filmtopia en Rockdelux. Docent Theorie en Analyse van Film en Televisie aan de Universitat Rovira i Virgili, maakt deel uit van het comité selectie van de Seminci (Semana Internacional de Cine de Valladolid) en het D’A Festival Cinema Barcelona.

Jara Yáñez is hoofdredacteur van het tijdschrift Caimán Cuadernos de Cine. Docent in de Master Filmkritiek en vaste medewerker van het programma «Historia de nuestro cine» (TVE). Afgestudeerd in Kunstgeschiedenis aan de Universiteit Autónoma de Madrid en doctor in Filmgeschiedenis, heeft werken gepubliceerd over productie, vertoning en auteurs zoals Isabel Coixet, Pilar Miró of Elías León Siminiani.

Aarón Rodríguez Serrano is hoogleraar Audiovisuele Communicatie aan de Universitat Jaume I. Auteur van meer dan tien boeken, waaronder Espejos en Auschwitz: Apuntes sobre cine y Holocausto (Shangrila, 2015), Nanni Moretti (Cátedra, 2018) en Volver al cine: Pensar, escribir y analizar las películas (Solaris, 2024). Hij werkt samen als criticus en maakt video-essays over de relaties tussen film en filosofie.

Jesús Palacios is journalist en schrijver, geboren in San Lorenzo de El Escorial. Met meer dan twee decennia ervaring, heeft gewerkt in de pers, radio en televisie, en werkte mee aan media zoals Tiempo, Tribuna, Interviú, El Mundo, El Periódico de Catalunya of El Independiente. Auteur van verschillende boeken, waaronder Los papeles secretos de Franco, met opmerkelijk succes bij critici en in de verkoop.

María Ruido is beeldend kunstenaar, filmmaker, onderzoeker en docent. Professor aan de Afdeling Beeld van de Universiteit van Barcelona. Onder zijn producties vallen de documentaire essays La memoria interior (2002), Reële tijd (2003), Amfibische ficties (2005), Het imperatieve oog (2015), Mater Amatísima (2017), Estado de malestar (2019) en de conferentie-performance Las reglas del juego (2022). Hij heeft deelgenomen aan talrijke tentoonstellingsprojecten in Spanje en internationaal, en zijn werken maken deel uit van de permanente collecties van het MNCARS, MACBA, CA2M, CGAC en het OVNI Archief.