Waarom houden we er zo van om “los te gaan”?
Dit is de vraag die Bob Pop stelt in dit korte maar scherpe essay,
waarin hij ironie, culturele overdenking en persoonlijke ervaring combineert. Met zijn kenmerkende stijl
—hij schrijft zoals hij spreekt, spreekt zoals hij denkt en denkt heel goed, zoals Andreu Buenafuente zegt—,
onderzoekt Bob de aantrekkingskracht van drinken tot je erbij neervalt, die gedeelde duizeling die spel,
bevrijding en tegelijk gevaar kan zijn.
Tussen intieme bekentenis en sociologische blik reflecteert de auteur over alcohol als sociaal ritueel,
het vertrouwen in anderen om ons te dragen of de zekerheid dat er soms niemand zal zijn.
Alles met zijn onmiskenbare stempel van humor, scherpzinnigheid en tederheid.
