Toen Vera een kind was, dwaalde er een demon rond haar huis en belaagde haar moeder, waarbij hij haar zenuwen zo beukte dat ze dagenlang in bed bleef. Tussen sessies van “uitdrijving” met een meiga en bezoeken aan de psychiater, jaar na jaar, vervaagt het bijgeloof tot het plaatsmaakt voor de diagnose. Maar ondanks het misbruik, de ziekte en de eigenaardigheden, blijft de band tussen moeder en dochter standhouden tegen tijd en storm.
Gemaakt tijdens een verblijf in de Maisons des Auteurs in Angoulême (Frankrijk), is El cuerpo de Cristo bovenal een liefdesverklaring van een dochter aan haar moeder, die ze veel te vroeg moet verzorgen. Verder dan de intieme ervaring is het ook het tragische en universele portret van een vrouw gevangen in de rollen van dochter, moeder en echtgenote, in een patriarchaal, arm en katholiek Spanje.
Het werk, ondertekend door Bea Lema, won de Nationale Strippprijs 2024 en werd erkend om zijn formele inzet, zijn texturen en samenstellingen, zijn humor en zijn poëtische blik, naast de gevoeligheid waarmee het geestelijke gezondheid benadert vanuit eigen ervaring en de erkenning van de zorg.
