Collectief essay dat de cinema benadert van een van de vervloekte regisseurs van de Spaanse film.
Eloy de la Iglesia. Het verborgen genot van de Spaanse cinema brengt ons dichter bij het levendige en complexe parcours van een van de belangrijkste regisseurs van de Transitie, verantwoordelijk voor titels zo populair als El techo de cristal, La semana del asesino, El diputado, El pico en La estanquera de Vallecas. Met minachting bekeken door de critici van toen, die hem zijn commerciële ambitie niet vergaven, en opgeëist door de nieuwe generaties, is de figuur van Eloy de la Iglesia essentieel om een van de meest onrustige periodes van onze recente geschiedenis te begrijpen.
Dit collectieve essay, gecoördineerd door Carlos Barea, verdiept zich in de verschillende aspecten die samenkomen in de films van de Baskische cineast, waar de wil tot provocatie en het meest rauwe erotisme samengaan met de bedoeling om op realistische wijze de politieke schommelingen en de maatschappelijke veranderingen te tonen. In zijn uitgebreide filmografie paradeerden de sterren van het moment (Carmen Sevilla, Amparo Muñoz, Simón Andreu, Vicente Parra of José Sacristán, onder anderen) en nieuwe talenten zonder ervaring voor de camera (zoals José Luis Manzano, zijn lievelingsacteur).
Homoseksueel en communist, droeg Eloy de la Iglesia beslissend bij aan het portretteren van de lichtpunten en vooral de schaduwen van een land dat ontwaakte naar de democratie maar een deel van de bevolking de rug toekeerde. Tot de gemarginaliseerden behoorden de zogenaamde quinquis, die de naam gaven aan het succesvolle filmsubgenre, en de leden van het LGTB-collectief, aan wie hij een stem gaf die tot dan toe was verstomd.
Boekgegevens:
Auteurs: Diana Aller | Alejandro Melero | Juan Sánchez | Eduardo Bravo | La Caneli | Nicolás Grijalba de la Calle | David Velduque | Vicente Monroy | Francina Ribes Pericàs | Violeta Kovacsics | Carlos Barea
