Trouw aan zijn autodidactische achtergrond tartte David Wojnarowicz de grenzen tussen talen, middelen en handelingen, en ontsnapte hij aan eenduidige definities: hij was schilder, muzikant, fotograaf, schrijver, maker van Super 8-films en een beslissende hoofdrolspeler in de bruisende sociale en culturele omgeving van East Village in New York in de jaren tachtig. Uit zijn viscerale werk steekt zijn samenwerkingsgeest – in vloeiende verbondenheid met anderen – maar ook zijn opstandigheid. Lid van het collectief act-up was Wojnarowicz een zeer betrokken activist bij de identiteitsbeleid van homoseksuelen vóór en tijdens de aids-epidemie, een ziekte die hem vrienden en geliefden ontnam en die hem zelf in 1992 op 37-jarige leeftijd het leven kostte.
In dit boek verschijnt de coulisse van de podia die de hoofdrol spelen in zijn bekendste werken, en is de voortdurende registratie van zijn lichaam aanwezig, die scherper wordt wanneer hij de diagnose hiv-positief krijgt. Hij is zich ervan bewust dat hij een virus heeft opgelopen dat bovendien het slechtste belichaamt van een zieke samenleving; een samenleving die steeds meer afwijkingen marginaliseert en uitsluit en ze aan hun lot overlaat. In de schaduw van de Amerikaanse droom toont hij het privéverslag van een gevoelige en betrokken Wojnarowicz, overweldigd door de eisen van overleving, op zoek naar genot en vrijheid zelfs wanneer er geen licht meer is aan het einde van de tunnel.
