Er bestaat geen eenduidige en dus universele geschiedenis van homoseksualiteit. Deze geschiedenis is opgebouwd vanuit een “integratiegerichte” benadering, die de ontwikkelingen van homoseksualiteit volgt door ze in te passen in de grote processen van de sociale en politieke geschiedenis, waarbij een evenwichtige combinatie wordt gemaakt van de analyse van praktijken, representaties en discoursen, met het kruisen van diverse bronnen en het afwisselen van geografische en historisch-etnografische verkenningen en de geschiedenis van concepten (theologisch-moraal, filosofisch, wetenschappelijk) en beelden (beeldend, literair, reclame). De geschiedenis van mannelijke homoseksualiteit in het Westen is georganiseerd rond drie grote assen. Ten eerste de studie van de controle- en vervolgingspraktijken die door verschillende sociale instellingen en historische periodes werden ingezet. Ten tweede de vormen van verzet die gericht waren op het creëren van leefbare ruimtes, een eigen omgeving en eventueel een subcultuur of een protestbeweging in elke tijd. Ten slotte gaat het ook om het begrijpen van de vormen van identiteit en subjectiviteit die gevormd zijn in deze strijd tussen machtsuitoefening en de uitdagingen van de vrijheid van het individu. Het resultaat is een ambitieus werk waarvan de meest strikt academische kanten zijn afgevlakt en dat heeft gestreefd naar een toegankelijke taal voor een zo breed mogelijk begrip.