Órgia is een theaterstuk dat voortkomt uit de echo van een echte plek: het gesticht van Miraflores in Sevilla, waar zoveel vrouwen opgesloten en het zwijgen opgelegd kregen. De tekst verweeft hun verhalen met de getuigenissen van degenen die werkten om hen waardigheid terug te geven tijdens de psychiatrische hervorming van het laatste kwart van de 20e eeuw en met de stemmen van de vrouwen van vandaag.
Met een gendergerichte blik nodigt het uit tot reflectie over de geestelijke gezondheid van vrouwen en de stigma’s die er nog steeds omheen hangen, en wijst het collectieve actie aan als een uitweg. Een stuk dat uitnodigt om woorden als waanzin, hysterie, norm en vrouw zonder eufemismen te benoemen en te heroverwegen, om een gedeelde verandering voor te stellen.
