Órgia is een theaterstuk dat voortkomt uit de echo van een echte plaats: het gesticht van Miraflores in Sevilla, waar zoveel vrouwen opgesloten en tot zwijgen gebracht werden. De tekst verweeft hun verhalen met de getuigenissen van degenen die werkten om hen waardigheid terug te geven tijdens de psychiatrische hervorming van het laatste kwart van de twintigste eeuw en met de stemmen van de vrouwen van vandaag.
Met een genderblik nodigt het uit tot nadenken over de geestelijke gezondheid van vrouwen en de stempels die er nog steeds op rusten, en wijst het collectieve actie aan als een uitweg. Een stuk dat uitnodigt om woorden als waanzin, hysterie, norm en vrouw zonder omhaal te benoemen en te heroverwegen, om een gedeelde verandering voor te stellen.
