De gedichten bewegen onrustig op de bladzijden van de boeken omdat waar hun verhalen, metaforen en ritmes naar streven is terug te keren naar de lucht waaruit ze voortkomen. De gedichten, zelfs de meest metafysische en beeldloze, tekenen zich af in de lucht (plaatjes, lijnen, schrifttekens, randen), maar weinig mensen merken dat op. Laura Pérez Vernetti, die het wel weet, heeft een paar gedichten gekozen om ze uit hun kooien te bevrijden en terug te geven aan de lucht. Wie lucht zegt, zegt gul oog, doorvoelde blik, uiterst gevoelige waarneming. Gedichten die plotseling lichaam worden en bewoonbaar zijn. Wat een betovering en hoeveel liefde.
Met grafische versies van gedichten van Jesús Aguado, Isabel Bono, Agustín Calvo Galán, José Ángel Cilleruelo, Luis Alberto de Cuenca, Javier Fernández, Menchu Gutiérrez, Aurora Luque, Julia Otxoa, José Luis Piquero, Esther Ramón en Miriam Reyes.
