Een rauwe en moedige tekst die de dingen bij hun naam noemt.

Een jongen van 16 jaar komt de ziekenhuisruimte binnen waar zijn vader in coma ligt, omringd door machines die hem in leven houden. De jongen weet dat hij afscheid moet nemen en dat dit de laatste kans is om hem alles te bekennen wat hij nooit heeft durven zeggen: zijn ware identiteit, en de angst en schaamte die hij altijd voelde tegenover deze man die nu langzaam wegzinkt.

Jo era un noi is een rouwboek. De verteller richt zich tot zijn vader en legt tegelijkertijd aan zichzelf uit wat hij tijdens zijn kindertijd en adolescentie heeft verzwegen. Het is een ontdekkingsreis door scènes uit zijn leven die de familie-archeologie doorloopt: de emigratie van zijn grootvader uit Galicië naar de wijk Zona Franca in de jaren vijftig, de SEAT-fabriek, een appartement met aluminosis, tot hij zijn identiteit en seksualiteit begrijpt.

Een verhaal dat zonder omwegen namen geeft aan liefde, haat, klasse, verlangen en angst, en dat de keten doorbreekt van een verstikkende en onderdrukkende mannelijkheid die grootvader en vader, vader en zoon verbindt.