Auteur(s): Manuel Rivero Rodríguez

Uitgeverij: Ediciones Akal

Publicatiedatum: 2011-04-19

Bindwijze: Paperback

Pagina's: 368

Taal: es

Een vicekoning is degene die optreedt namens de koning. In de 16e en 17e eeuw bezaten de koningen van het Huis van Oostenrijk een verzameling staten die de gemeenschappelijke eigenschap hadden dat de koning ze moest besturen alsof hij alleen soeverein was van elk van hen. Om die reden presenteerden de Habsburgers zich in hun titels, bepalingen en openbare verklaringen niet als koningen van Spanje, maar als koningen van Castilië, Aragón, Napels, Sicilië, Valencia en vele anderen. Dit was geen louter symbolische formaliteit, maar een realiteit die ertoe leidde dat de vorsten in de 16e en 17e eeuw hun koninklijke persoon zo vaak moesten verdubbelen en vermenigvuldigen als nodig was. In deze voortreffelijke studie wordt deze bijzondere bestuursvorm behandeld. Via een chronologische ontwikkeling wordt de evolutie gevolgd van een systeem dat werd gecreëerd onder het bewind van Karel I en aangepast aan het bestuur van Amerika door de koloniën om te vormen tot koninkrijken van Indië. Vanaf dat moment leefde de Spaanse monarchie onder een dubbele spanning of contradictie, gekenmerkt door de aspiratie naar eenheid en centraliteit, terwijl haar legitimiteit rustte op haar samengestelde en gedecentraliseerde karakter. Een contradictie die alleen kon worden opgelost met de oprichting van de natiestaat in de 19e eeuw en met het verdwijnen van het vicekoningschap.