Het alledaagse dat een nachtmerrie wordt: de toegangspoort tot het universum van Mariana Enriquez.
In Las cosas que perdimos en el fuego brengt Mariana Enriquez de angst naar het terrein van het alledaagse. Haar verhalen spelen zich af in wijken, huizen, gezinnen en herkenbare lichamen, maar er gaat iets mis vanaf de eerste pagina: een zelden geziene emotionele levendigheid verandert elke scène in een nachtmerrie die de lezer niet kan vergeten.
In deze verzameling verschijnen de zelfbenoemde mujeres ardientes, die reageren op extreme mannengeweld met een brute vorm van protest; een studente die haar nagels en wimpers uittrekt terwijl een ander probeert haar vast te houden; de jaren van stroomuitval die door de overheid werden opgelegd, waarin drie vriendinnen vergiftigd raken en voor altijd verbonden blijven; de echte figuur van de kindermoordenaar Petiso Orejudo; hikikomori, zwarte magie, jaloezie, liefdesverdriet, landelijke bijgeloof en verlaten gebouwen die lijken te ademen.
De hoofdpersonen zijn vaak maatschappelijk werkers, agenten, gidsen en andere figuren die omgaan met onzichtbare mensen. Via hen verkent Enriquez schuld, mededogen, wreedheid, de moeilijkheden van samenleven met anderen en een diep geloofwaardige angst, doordrenkt met armoede, gendergeweld en sociale ongelijkheid. Het resultaat is een duistere en politieke literatuur die de verschrikking verandert in een middel om recht in het gezicht te kijken wat men normaal liever niet ziet.
Beschouwd als een van de krachtigste vertellers van de hedendaagse Argentijnse letterkunde, speelt Mariana Enriquez met middelen uit de detectiveverhalen, het vuile realisme, de kroniek en de spot om een eigen, herkenbaar en verontrustend universum te bouwen. Las cosas que perdimos en el fuego is de ideale toegangspoort tot die wereld: een perfect boek voor wie angst en mysterie zoekt met een sociale lading, stedelijke sfeer en een stem die geen concessies doet.
