Een fijnzinnig, ingetogen en levendig boek over familiebanden, afwezigheid en het schrijven. Een schitterende klaagzang.
Tien jaar na de dood van zijn vader besluit de verteller van dit boek het op te schrijven. Met de schaduw van zelfdoding die het rouwproces ontneemt, vraagt hij zich af: is het mogelijk woorden te vinden voor een afscheid dat nooit plaatsvond? Zo wordt dit persoonlijke en intieme verhaal een zoektocht om te begrijpen hoe familiebanden worden gesmeed, waartoe zwijgen veroordeelt en waar de waarheid van een verhaal zich verbergt.
Maar het schrijven faalt, en de auteur wendt zich tot de levensverhalen van schrijvers die zelfmoord pleegden en hun laatste notities om een mogelijk, voorzichtige afscheid te reconstrueren. Alleen met een veelstemmig en gezamenlijk verhaal kan hij terugkeren naar de vergeten hoeken van zijn eigen leven, daar waar het geheugen leegte wordt.
Relíquia verandert dan in een familiegeschiedenis die een overdenking bevat over het begin van het schrijven en de betekenis van het scheppen; een tekst over de dood en afwezigheid die leidt tot de meest stralende momenten van vriendschap en liefde. Met een ingetogen stijl, zonder omwegen, heeft Pol Guasch een fijnzinnig en levendig boek opgebouwd: een schitterende klaagzang.
