"Todo era campo" is een vreemd en queert stuk tekst, en daarom interessant, waarin namen vervagen, huiden bedriegen en wat gespannen wordt en risico loopt altijd het bestaan is. Er is een merkwaardige melancholieke toon die contrasteert met de virtuele aanwezigheid van de niet-bestaande auteur: op sociale netwerken is ze inderdaad "de sproeier, de snoeier, de klimmer, de strijkster, de bestuurder, de blokkade, de schiller, de danseres, de poeper, de broodrooster, of de neuker". Maar doordat ze niet is, staat haar de hele waaier van dingen open, zoals iemand die niet is en zich daardoor transformeert, zoals de Rosalía saokiana die "toas las cosas" is, en in dat niet-zijn van iets vastbloeit, zich aanpast door zich af te vragen hoe het zou zijn "om een lichaam in een doos te stoppen" en dat dat verzegelde lichaam bijvoorbeeld "het lichaam van een moeder" zou zijn. [...] En ze geeft ons een uiterst interessant oefening, die alles te maken heeft met de merkwaardige kruising tussen drag en elk personage, tussen drag en de volkszangeres, tussen drag en elke kunstenaar. In wezen is het niet zozeer een boek over drag als wel een tekst over wat er gebeurt wanneer we veranderen in een persoon die we niet langer zelf zijn. Uit het voorwoord van Elizabeth Duval.
