De nieuwe roman van Chimamanda Ngozi Adichie, schrijfster van Americanah en Todos deberíamos ser feministas.
In de volle eenzaamheid van de pandemie blikt Chiamaka, een Nigeriaanse reisboekenschrijfster die in de Verenigde Staten woont, terug op haar vroegere geliefden terwijl ze haar beslissingen, twijfels en wroegingen onder ogen ziet. Om haar heen draaien drie andere vrouwen wier levens elkaar kruisen en elkaar verlichten. Zikora, haar beste vriendin, is een briljante advocate die gewend is alles onder controle te hebben, totdat een verraad haar dwingt steun te zoeken waar ze het het minst verwachtte. Omelogor, Chiamaka’s gedurfde en open nicht, invloedrijk in Nigeria, begint zich af te vragen hoeveel ze werkelijk van zichzelf weet. En Kadiatou, Chiamaka’s huishoudster, voedt met trots haar dochter op in de Verenigde Staten, maar moet een onverwachte klap verwerken die alles bedreigt wat ze heeft opgebouwd.
In Unos cuantos sueños bekijkt Adichie scherp en krachtig de intieme en maatschappelijke scheuren die de ervaring van deze vrouwen bepalen. Is ware gelukzaligheid te bereiken of is het altijd een vluchtige glimp? Welke mate van eerlijkheid vereist de liefde, tegenover anderen en tegenover jezelf? Met een doordringende blik op de beslissingen die wij nemen en die anderen voor ons nemen, over moeders en dochters, en over een onderling verbonden wereld waar niets geïsoleerd gebeurt, klopt de roman met emotionele urgentie en een proza dat even mooi als standvastig is. Een terugkeer die Adichie bevestigt als een van de meest levendige en ontroerende stemmen in het hedendaagse literaire landschap.
De kritiek zei:
«Unos cuantos sueños leest als een feministische Oorlog en vrede. Het is een verhaal over de oorlog die tegen vrouwen wordt gevoerd, een kracht die voortkomt uit de samenleving maar ook door het eigen lichaam. Vol waarheid, vernuft en mededogen is het een prachtige roman die de complexiteit van menselijke motivatie overbrengt en durft moeilijke vragen te stellen. Een werk dat frustratie over de wereld oproept, maar voldoening geeft over de kwaliteit van de hedendaagse fictie».
The Times
