PRECARIEDADE, CLASE E DESEXO; SOFÁS ALHEOS E MENTIRAS PIADOSAS.
O peche da Trilogía de Tue, o gran fenómeno da literatura danesa dos últimos anos.
«A marca rexistrada de Thomas Korsgaard é escribir con lixeireza sobre os aspectos difíciles da vida».
Børse
Tue ten agora dezaseis anos e está só en Copenhague. Tras ser expulsado do cuarto no que vivía, non ten onde ir. Empeza a deambular polas rúas da cidade cargando co imprescindible. De día vende xornais; de noite durme onde pode. Vive nun estado de alerta constante, improvisando xestos e mentiras para pasar desapercibido.
Cando unha compañeira de traballo e a súa nai lle ofrecen un refuxio provisional, Tue descobre un mundo novo. Ese fogar burgués, cómodo e protexido, parece prometer estabilidade, pero o feitizo do privilexio de clase desfaiuse pronto, e deixa ao descuberto a distancia social e afectiva entre quen sempre tiveron un lugar e quen aprenderon a sobrevivir sen el.
En Paraíso, a novela que pecha a triloxía de Tue, Thomas Korsgaard escribe cunha prosa precisa e contida sobre a exclusión, a vergoña e a dificultade de comezar de novo; e traza o retrato feroz dun mozo que se nega a ser vítima, aínda que para iso teña que cruzar certos límites.
Sobre a Trilogía de Tue dixeron:
«A Trilogía de Tue converteuse nun exemplo paradigmático dos novos camiños que emprende a literatura europea hoxe en día».
Zenda
«Korsgaard creou un mundo propio no que un se adentra como nun estado de total embriaguez».
Frank Keil, literaturblatt.ch
«Korsgaard posúe un talento excepcional para a narración, cun agudo sentido do humor e unha profunda comprensión das relacións humanas. Sen dúbida, un dos talentos literarios máis destacados de Dinamarca».
Berlingske
«Pode existir literatura truculenta, sucia e enfangada nos baixos fondos fóra dos Estados Unidos? O danés Thomas Korsgaard demóstranos que si».
Diario del Sur
«A súa voz combina proximidade e distancia, como se ao describir o seu microcosmos estivese creando unha habitación propia onde poder respirar».
Marta Rebón, El Mundo
«A infancia, na voz de Korsgaard, non é un territorio sagrado, senón unha paisaxe áspera da que se sobrevive se se ten sorte. Ou imaxinación».
Victoria Gabaldón, Mamagazine
