Een fijnzinnig, ingetogen en levendig boek over familiebanden, afwezigheid en het schrijven. Een schitterende klaagzang.
Tien jaar na de dood van zijn vader besluit de verteller van dit boek het op te schrijven. Met de schaduw van zelfdoding die hem het rouwproces ontneemt, vraagt hij zich af: is het mogelijk de woorden te vinden voor een afscheid dat nooit plaatsvond? Zo wordt dit persoonlijke en intieme verhaal een zoektocht om te begrijpen hoe familiebanden worden gesmeed, welke straf de stilte oplegt en waar de waarheid van een verhaal schuilgaat.
Maar het schrijven faalt, en de auteur wendt zich tot de levensbeschrijvingen van schrijvers die zelfmoord pleegden en hun laatste notities om een mogelijk, voorlopig afscheid te reconstrueren. Alleen met een veelstemmige en gezamenlijke vertelling kan hij terugkeren naar de vergeten hoeken van het eigen leven, daar waar het geheugen leegte wordt.
Reliquia verandert dan in een familiegeschiedenis die een overdenking bevat over het begin van het schrijven en de betekenis van het scheppen; een tekst over de dood en afwezigheid die leidt tot de meest verblindende momenten van vriendschap en liefde. Met een ingetogen, rechttoe rechtaan stijl heeft Pol Guasch een fijnzinnig en levendig boek gemaakt: een schitterende klaagzang.
