Izena ematen dieena gauzei, zuzen eta ausart.

16 urteko mutil bat ospitaleko gela batean sartzen da, bere aita koma egoeran dagoen lekura, bizirik mantentzen duten makinaz inguratuta. Mutilak badaki agurtu egin behar duela eta azken aukera dela inoiz ez dion guztia aitortu eta esateko: bere benetako nortasuna, eta beti sentitu duen beldurra eta lotsa gizon honen aurrean, orain itzaltzen ari dena.

Jo era un noi dolu liburu bat da. Narratzaileak bere aitari zuzentzen zaio eta aldi berean, haurtzaro eta nerabezaroan isildu zuen guztia berari azaltzen dio. Bere bizitzako eszena batzuen bidezko ikerketa bidaia bat da, familia arkeologia aztertuz: aitona Galiziatik Zona Franca auzora emigratzea 1950eko hamarkadan, SEAT fabrika, aluminosi gaixotasunaz kutsatutako pisu bat, eta bere nortasuna eta sexualitatea ulertzera iristea.

Ipuin bat da, maitasunari, gorrotoari, klaseari, desirari eta beldurrari izena ematen diena, inolako zurrumurrurik gabe, eta aitona eta aita, aita eta semea lotzen dituen gizonezko sufritzaile eta zapaltzaile kateari amaiera ematen diona.