Cabeza visible do Grupo de Bloomsbury ―unha das xeracións de intelectuais máis brillantes da cultura británica― e novelista cunha aura case mítica, Virginia Woolf tamén foi unha mestra do ensaio. A frase que dá título a este libro, «unha muller necesita diñeiro e unha habitación propia para dedicarse á literatura», xerou gran controversia na súa época e foi malinterpretada ata a extenuación. Onde uns viron elitismo, Woolf quería reivindicar a figura da muller empoderada a través dos seus escritos e da súa independencia económica, como primeiro paso cara á realización plena. Woolf converteuse así na autora de referencia da segunda onda do feminismo, e ofrécenos unha lectura intensa e emocionante que se converteu nun clásico contemporáneo.

Virginia Woolf (1882 - 1941) foi unha das figuras centrais do modernismo literario do século XX. Filla do crítico e historiador Leslie Stephen, medrou nun entorno profundamente intelectual que marcou a súa formación desde moi nova. Pronto converteuse nunha das voces máis influentes do chamado Grupo de Bloomsbury, un círculo decisivo na renovación cultural británica, onde desenvolveu o seu interese polo feminismo, a experimentación estética e novas formas de narrar a experiencia interior.

Durante a década de 1920 fundou xunto a Leonard Woolf a editorial Hogarth Press, desde a que impulsou tanto a súa propia obra como a de autores clave do seu tempo. Novelas como La señora Dalloway e Al faro transformaron a narrativa contemporánea pola súa exploración da conciencia e do tempo subxectivo. En 1941, tras varios episodios depresivos agravados polo contexto da Segunda Guerra Mundial no Reino Unido, quitouse a vida. A súa obra segue sendo unha referencia imprescindible da literatura moderna.